Het ontstaan

We schrijven 1979. De leden van onze plaatselijke gidsengroep hadden zin om eens iets anders te doen voor het jaarlijks groepsfeest en er werd gekozen om een toneelstuk te brengen. Zo werd dat jaar ‘Pimmetje’ opgevoerd in een regie van Rudi Van Mol. Dit stuk werd gespeeld in een zaal bij Don Bosco. Het werd een succes en in 1981 werd er daarom een nieuw stuk opgevoerd: ‘Ping zei de klok’, weer in een regie van Rudi Van Mol. Er werd nu gespeeld in de feestzaal van KA Hoboken. In 1983 regisseerde Rudi Van Mol het derde stuk uit de voorgeschiedenis van het Bananentejater: ‘Veertig karaat’. Deze keer diende men voor de opvoering uit te wijken naar de feestzaal van de stadsschool in de Pierenbergstraat.

 
In de volgende jaren kwamen zowel op de planken als in de omkadering heel wat mensen onze groep versterken: Wim Van Mol, Annick Roels, Patsy Van Parijs, Anne Schwartz, Linda Wijns, Erika Vergauwen, Kris Coppens, Birgit Ferwada, Vera Blommaerts, Martine Schotte, Frie Blommaert, Chris Vloeberghs, Els Van Mol, Ria Van Baelen, Tilly Laruelle, Renée Sobry, Astrid Wellens, enzovoort… Dit is een greep uit de belangrijkste namen: iedereen vernoemen die ooit eens betrokken was bij een productie, is onmogelijk. Ook al omdat indertijd niet alle gegevens bewaard zijn gebleven. Zo zijn er bijvoorbeeld van de eerste drie stukken geen spelerslijsten meer te vinden.
 
In een zoektocht naar een naam werd unaniem ‘Bananentejater’ weerhouden, naar analogie met reeds bestaande gezelschappen als ‘Het klokhuis’ en ‘Het appeltje’. Goede naam, maar je zou je toch kunnen afvragen of er misschien geen betere fruit-alternatieven waren, zoals daar zijn: ‘Toneelkring Druiven-Va-laar’,‘Het krieken-van-de-dag ensemble’, ‘De toneelpassie-vruchten’, ‘Het pruimentoneel’, ‘Het ananasalternatief’, ‘De fruitpappenheimers’ of ‘Het peer-totaltheater’! Dit echter geheel terzijde uiteraard en enkel ten persoonlijke titel van nutteloze inlichting…
Maar goed, het werd dus het Bananentejater en de eerste voorzitter werd Janus Delahaey. Het eerste stuk dat onder deze nieuwe naam gespeeld werd was ‘Kleinkinderen groeien niet aan de boom’ in een regie van Rudi Van Mol. In het tweede stuk nam Brigit Steenhaut voor het eerst de regie in handen. Het was het begin van een lang succesverhaal: Brigit zou in de loop der jaren maar liefst dertien keer een stuk regisseren en kon dus gerust onze huisregisseur genoemd worden. Ze werd ook de tweede voorzitter van het Bananentejater
 
In de volgende jaren kwamen zowel op de planken als in de omkadering heel wat mensen onze groep versterken: Wim Van Mol, Annick Roels, Patsy Van Parijs, Anne Schwartz, Linda Wijns, Erika Vergauwen, Kris Coppens, Birgit Ferwada, Vera Blom-maerts, Martine Schotte, Frie Blommaert, Chris Vloeberghs, Els Van Mol, Ria Van Baelen, Tilly Laruelle, Renée Sobry, Astrid Wellens, enzovoort… Dit is een greep uit de belangrijkste namen: iedereen vernoemen die ooit eens betrokken was bij een productie, is onmogelijk. Ook al omdat indertijd niet alle gegevens bewaard zijn gebleven. Zo zijn er bijvoorbeeld van de eerste drie stukken geen spelerslijsten meer te vinden.
 
Brigit Steenhaut was dus onze huisregisseur, maar haar man Rudi Van Mol nam ook nog een stuk als regisseur voor zijn rekening in 1987: ‘Marcus de waterman’. In de jaren daarna kropen Els Van Mol en Sonja Heughebaert ook enkele keren in de regisseursrol, met succes. Els deed dat trouwens één keer in een dubbelregie met Herman Loos, decorman van het eerste uur. Begin jaren ‘90 regisseerde Pat Coenen twee stukken en ook Danny De Landsheere zat een keertje in de regisseursstoel.
 
In ‘Liefde half om half’ in 1994 werkte Brigit Steenhaut met een coregisseur: Miel Derkinderen. Daarmee had die de smaak te pakken, want in 1996 regisseerde hij zijn eerste stuk alleen: ‘Zusters in zaken’. Miel zou ook onze vierde voorzitter worden in 2002, want van 1999 tot 2002 hadden we een voorzittersduo-baan: Els Van Mol en Miel.
Eind jaren tachtig, begin jaren negentig, kwam er weer heel wat nieuw bloed bij de groep: de al eerder genoemden Danny De Landsheere, Miel Derkinderen en Pat Coenen. Maar ook Erik Vercammen, Peter Verschueren, Gerd Le Duc, Tinny Desmedt, Mia De Herdt, Peter Van den Wijngaert, Gerda Van Dyck, Annick Verschueren, Patty Leys, Sandra Symons, Kris De Tey, Marc Vlyminck, Evie Vermeiren, enzovoort… In 1996 kwam ook Wim Wolfs onze groep vervoegen. In 2002 zou hij bestuurslid worden, om in 2006 onze vijfde en tevens huidige voorzitter te worden.
 
Ondertussen groeide ook gestaag de publieke belangstelling voor onze voorstellingen. In de eerste jaren werden er drie à vier voorstellingen gespeeld voor in totaal zo’n tweehonderd toeschouwers. Tegenwoordig spelen we acht voorstellingen voor zes- tot achthonderd mensen. Eind jaren negentig kregen we een nieuwe spelersinput met achtereenvolgens de aansluiting van Evi Vervaet, Karolien Van Dyck, Chrisje Germanus, Machteld Van den Brande en Wim Joos. Mensen als Anne Matthieu, Fem Loos, Elke Corremans, Pim Loos en Jef Vermeiren kwamen onze gelederen achter de schermen versterken. Om de kwaliteit op het podium te verbeteren, deden we ook af en toe beroep op een gastregisseur. Zo passeerden John Pirlet, Wim Van de Velde en Nancy Goossens de revue.

 

Vijftig tinten Banaan

 

Dit is de geweide geschiedenis van Banaan, de zoon van Marcus de Waterman en Lucy. Die beleefden geen droomhuwelijk want hun enige bezit was een bezem voor de bruid. Lucy's baby Banaan, kwam pas vele jaren later ter wereld.

Zodoende was hij het nakomertje en tegelijkertijd enig kind. Van armoede bracht het gezin ieder jaar de winder onder de tafel door.

Dit kon zo niet verder, vonden de nonnen van Navarone en ze dienden een motie van wanorde in. Zo verkregen ze het hoederecht over Banaan. De nonnen waren echter geslepen zusters in zaken. Ze aasden immers op het testament van Sir Macaron, Lucy's vader. Door een oude familievete  was Lucy onterfd, zodat kleinzoon Banaan de enige erfgenaam was.

Banaan kwam dus terecht bij deze allesbehalve traditionele zusters, berucht om hun avondlijk vertier, "Maak plaats voor mevrouw", lalden ze dronken. "Gooi de ankers los, lieveke: ontkurk nog maar een fles beaujolais Carpe Diem". Laat op de avond zag je dan altijd 't zelfde tafreel : Moeder overste paraplu hangend op de stoel van Stanislavski, heel haar lijf besmeurd met ketchup en sangria.

En zo werd Banaan, het kind van de avondzon. De simpel zielen sleurden hem immers ganse nachten bed in, bed uit omdat hij door hun lawaai onmogelijk kon slapen. Ze susten hem dan met wat  oud speelgoed. Pas op besmettelijk speelgoed, want de pluche beertjes roken muffig. De nonnen gaven Banaan slechts liefde half om half, terwijl liefde in stereo opvoedkundig onontbeerlijk is. Zo niet creëer je kinderen van karton

Op Sylvesteravond stierf Sir Macaron. In zijn testament stonden de gevleugelde woorden: "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet: excentrieke nonnen met lipstick, die mijn kleinkind Banaan zonder warmte opvoeden. Kleinkinderen groeien niet aan de boom, dus moet Banaan terug naar zijn ouders. Ik beeindig de vete met mijn dochter Lucy en ze krijgt met mijn erfenis, boter bij de vis. Want ja, zo'n man ben ik; vergevingsgezind. Dus pak de poen en schenk Banaan geluk"..

Commissaris Vladimir, vanwege zijn houterig gedrag bij vrouwen de verlegen versierder genoemd, moest de Banaan terug aan zijn ouders bezorgen. Hij besloot dit te doen door middel van een list. Hij zou toeslaan aan de Caraïbische zee, waar de nonnen van een skivakantie genoten. Ze verbleven daar in hotel 'The rose garden' in de California suite.

De B.O.M. barstte toen de nonnen op de heuvels van blauw, dolle skipret beleefden. Banaan bleef achter in het hotel, met als kinderoppas twee ogenschijnlijke snullen. Samen aten ze Fondue Bouguignonne. Smullen met snullen zou je denken, maar de nonnen waren er ingetuind. De snullen waren eigenlijk de ouders van Banaan

Toen de nonnen met de bus terugkeerden van hun skivertier, hield commisaris Vladimir hen tegen. De nonnen hadden duidelijk te veel gedronken en moesten over het streepje lopen. Een onmogelijke opdracht, zo bleek. Een hulpagent, het onnozel broerke van de commissaris, stak de nonnen een nacht in de lege cel van het politiekantoor. Hij sprak ze cynisch toe : "Beminde parochianen: kappen uit en bed in. En de laatste doet het licht uit."

Alles liep dus goed af en daardoor kan je jaar in, jaar uit genieten van nieuwe tinten Banaan

Go to Top
Template by JoomlaShine